|
|
|
|
|
|
|
| Ano
1989 - I Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Ilma.
Sra. Dna. Ana Mª Hernández Mora. Maxistrada da sala
nº 1 da Maxistratura de Traballo de Vigo.
Premiouse a sentencia dictada por
ela a favor das traballadoras de Copo Ibérica, facendo unha
clara denuncia á discriminación da muller no traballo
por razón de sexo. Concretamente por unha sentencia favorable
dunha traballadora de Copo Ibérica, que pedía que
lle aboasen o mesmo salario que ós seus compañeiros
varóns. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Sala
2ª da Audiencia Provincial de Pontevedra.
Nas persoas dos xuices Ilmos. Sres.
Gustavo Troncoso Facorro, Rafael Martínez Sánchez
e Salvador Fernández Sansilvestre, pola súa sentencia
absolutoria en torno a unha violación, na que no seu contido
decía, entre outras cousas que "sendo (a víctima)
unha moza casada, ainda que separada e por elo con experiencia sexual,
que mantén unha vida licenciosa e desordenada (...) atopándose
soa nunha discoteca a altas horas da madrugada, despois de inxerir
bebidas alcólicas (...) préstase a viaxar no vehículo
duns descoñecidos facéndoo entre ambos no asento dianteiro,
poñéndose asi en disposición de ser usada sexualmente".
Unha vez máis reflexábase o desprecio absoluto á
libertade das mulleres. |
|
|
|
|
|
| Ano
1990 - II Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
María Xosé Queizán. Intelectual, escritora
e feminista
Loitadora incansable polos dereitos
da muller, xa que a principios dos anos setenta foi arredor dela,
onde moitas mulleres uniron forzas para loitar en momentos e situacións
puntuais. A traxectoria persoal de Mª Xosé Queizán
sempre foi a par co seu feminismo, e entre as súas numerosas
publicacións están: "A muller en Galicia"
(primeiro libro de teoría feminista en galego), "Recuperemos
as mans", "Eros e Tanatos", "O tapete de ganchillo",
"Amantía", "A semellanza", "O segredo
de Pedra Figueira", etc. Asimesmo, dirixe a revista "A
festa da palabra silenciada". |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Don.
Luis Cuadrado Toto. Alcalde de Carballeda de Valdeorras, Ourense
Pola súa persoal loita para
impedir o acceso das mulleres ó traballo en igualdade de
condicións cos homes. Concretamente pola decisión
de negar a posibilidade de concederlle unha praza de conserxe do
Colexio Público ás mulleres, manifestando ó
respecto que "teñen que asumir outras obrigas como as
de parir e darlle o peito ó neno". Non quedando ahí
a súa intervención, chegou a informar ó Pleno
que entre os candidatos había un grupo de inútiles,
"tolleitos e mulleres" e engadiu que prefería un
home para este labor porque era "máis rentable".
|
|
|
|
|
|
| Ano
1991 - III Edición |
|
|
|
|
|
| |
|
|
Colectivo
de traballadoras da empresa textil Cortemáns, Vigo.
Pola súa rebelión ante
a sobreexplotación e discriminación laboral que padecían
nesta empresa hoxe desaparecida. Simbolizan a historia de todas
aquelas mulleres que incorporadas ó proceso productivo en
sectores "específicamente femininos", en condicións
de sobreexplotación extrema e acoso sexual por parte dos
patróns, negáronse a aceptalo como natural revelándose
e tomando nas propias mans a defensa dos seus intereses. |
|
|
|
|
|
| |
|
|
Premio
EXAEQUO por primeira vez. Os Sres.:
- Agustín Arca, Concellal PSOE de Vigo.
- Antonio Nieto Figueroa, alias "Leri" , Concellal
PSOE de Vigo.
- Alfonso Cabada , Xerente do Centro Residencial Docente
de Vigo.
Os dous primeiros, concellales vigueses,
polas súas manifestacións realizadas o 5 de abril
do 1991 no pleno do Concello e que, según o xurado, "supuxeron
unha aldraxe e trato vexatorio á condición da muller
e ó seu dereito de acceder con dignidade a un posto de traballo".
Tales manifestacións saíron dun debate sobre o traballo
feminino en servicios exteriores do Concello, fundamentalmente en
Vías e Obras. Arca afirmou no Pleno que colocaba as mulleres
que lles enviaban do INEM por "caridade cristiá",
ó que "Leri" contestou que "si lle sobraban"
as enviaran o Zoo de Vigo onde precisaban "señoras e
señoritas" para solucionar a compañía
e o problema sexual do mono "Paco".
O terceiro, Alfonso Cabada, por ser o responsable do regulamento
interno dun Centro residencial docente, máis acorde coa Idade
Media que cos tempos que corren. Este Regulamento, que sofrían
cáseque catrocentas internas entre 15 e 21 anos, resultaba
represivo, discriminatorio, e non democrático. E ademáis,
estas mulleres eran continuamente sometidas a contestacións
vexatorias por parte de dito xerente, como cando lles dicía
que para o próximo curso non terían que desprazarse
a Vigo "a lo que van" xa que a residencia sería
mixta. |
|
|
|
|
|
| Ano
1992 - IV Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
Isabel Gómez Romil. Nai e loitadora, As Pontes de García
Rodríguez (A Coruña)
Pola súa actitude firme na
defensa dos seus dereitos e os da súa filla ante actitudes
licenciosas por parte dos funcionarios e da propia xustiza e frente
a tendencias sociais de disculpa ante a violencia exercida contra
as mulleres. Premiouse a actitude firme, teimuda e convencida na
reclamación de xustiza e na defensa dun dereito; actitude
difícil de asumir para moitas mulleres que se ven en situacións
similares, e que debido a presións sociais, familiares ou
por medo ó enfrontamento, case sempre longo, caro e complicado
e con frecuencia humillante, optan polo camiño do abandono. |
|
|
|
|
|
| |
|
|
Dna.
Marita Souto. Inspectora de Ensino en Ourense.
Por paralizar as sancións impostas
polo Consello Escolar a un grupo de alumnos do Instituto de Bacharelato
de Xinzo de Limia, por feitos probados e asumidos por estes, de
agresións sexuais a unha alumna do Centro. Dona Marita Souto,
actuando fora das súas competencias e asumindo funcións
que correspondían só ó Delegado de Educación,
tomou partido a favor duns pais que consideraban a agresión
sexual como "chiquilladas" ou en todo caso, a reafirmación
da masculinidade dos seus fillos, ordenando o levantamento das sancións. |
|
|
|
|
|
| Ano
1993 - V Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Secretaría
da Muller do STEG (Sindicato de Traballadoras e Traballadores do
Ensino Galego)
Polo seu labor dende a escola contra
o sexismo en Galicia. Polos valores que reúne o seu traballo
teimudo ó longo de moitos anos a prol dunha educación
non sexista concretada na elaboración de unidades didácticas,
textos, campañas, debates, conferencias e simposiums de grande
repercusión e incidencia no mundo do ensino en Galicia. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Grupo
de Empresa GKN, Indugasa, Vigo.
Concretándose na persoa do
seu Presidente Manuel Fragueiro González, como responsable
da edición e difusión dun calendario publicitario
que reflexaba unha degradación e insulto inadmisible hacia
as mulleres, considerándoas como mero obxecto sexual e de
consumo. O texto do calendario comparaba a muller coa terra: "ós
vinte anos é como África semi-inexplorada. Ós
trinta é como a India, cálida, suntuosa, misteriosa.
Ós 40 é como América, tecnicamente perfecta.
Ós 50 é como China, moita cultura. Ós 60 é
como Europa , moitos monumentos en ruinas. Ós 70 é
como Siberia, que todos saben onde está pero ninguén
quere ir". |
|
|
|
|
|
| Ano
1994 - VI Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
Margarita Ledo Andión. Docente e Decana da Facultade de Ciencias
da Información da Universidade de Santiago de Compostela.
Como recoñecemento de toda
unha traxectoria de esforzo en calquera dos campos nos que se move
(plataforma dunha importancia fundamental na formación cidadana):
poesía, narrativa, cine, xornalismo, docencia, etc... xa
que é un exemplo de vitalidade constructiva.
Primeiro como xornalista, e despois como formadora de xornalistas,
sempre realizou un importante labor inculcando modos, formas, estilos...
comprometidos coa democracia e igualdade de dereitos, particularmente
na defensa da muller. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Dr.
Costoya Piñeiro. Xinecólogo da Seguridade Social de
Ferrol
Pola actitude mantida coas mulleres
da súa consulta, reiteradamente denunciada ante o Servicio
Galego de Saúde (SERGAS) por numerosas mulleres de Ferrol
e comarca. Este xinecólogo, utilizando a posición
de superioridade de médico diante da pacente -que en moitos
casos vive situacións de timidez, vergoña, perda de
intimidade e impotencia- móstrase cunha actitude de desprecio,
ridiculización, descalificación e de clara misoxinia,
impropia dun médico que ten como función resolver
un problema de saúde. |
|
|
|
|
|
| Ano
1995 - VII Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Escola
de Mulleres Simone de Beauvoir, Ferrol.
Premiouse o aspecto orixinal e demostrativo
da incorporación de valores fundamentais como a solidariedade
e a non discriminación. Esta "Escola" caracterízase
por ser unha escola de mulleres para mulleres que buscan en todo
momento a autoestima e a valoración como actitude personal
ante unha sociedade que a minusvalora. Recoñeceuse toda unha
traxectoria de esforzo en prol da igualdade da muller e a súa
intervención feita dende unha ideoloxía e dende unha
filosofía non androcéntrica, dende a identidade da
muller. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Corporación
Municipal do Concello de Samos (Lugo)
Para solucionar o problema demográfico
do Concello, esta Corporación decidiu poñer en marcha
unha caravana de mulleres co fin de que os 200 solteiros poideran
mellorar a situación demográfica da comarca. Aínda
que a organización dunha caravana de mulleres -como si de
gando de feira se tratara- escápase á crítica
da maioría social deste país, non se pode esquecer
que, para maior gravidade, a Corporación Municipal era coñecedora
do mercado de mulleres latinoamericanas que se viña dando
no Concello. |
|
|
|
|
|
| Ano
1996 - VIII Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Club
de Fútbol sala "0,7% XA" de Lugo
Tívose en conta a actitude positiva dos mozos integrantes
deste equipo, que mantiveron unha postura xenerosa e solidaria de
apoio á súa compañeira Marga Vázquez
Rodríguez ante a actitude discriminatoria que supoñía
a prohibición de non deixala participar na liga oficial por
ser muller. O club recurriu ante os xuzgados esta decisión
por considerala ilegal, sobre todo porque no reglamento de fútbol
sala non se especificaba ningunha prohibición a que xogaran
as mulleres. Premiouse o aspecto orixinal e demostrativo da incorporación
de valores fundamentais na xuventude, como a solidariedade e a non
discriminación por razón de sexo. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Cofradía
de Pescadores "San Pedro" de Santa Uxía de Ribeira
(A Coruña)
Concretándose na persoa do seu Patrón Maior D. Juan
Pérez Martínez, pola actitude discriminatoria que
supuxo o feito de non permitirlle ás mulleres realizar as
tareas de marisqueo a flote. Ante a obrigatoriedade de revocar ese
acordo discriminatorio e anticonstitucional nunha data límite
imposta pola Consellería de Pesca, esta cofradía preferiu
romper o acordo verbal que mantiña durante anos coa de Aguiño
(que permitía marisquear en augas dun e doutro municipio),
antes de deixar realizar esta actividade ás mulleres integrantes
da cofradía de Aguiño. |
|
|
|
|
|
| Ano
1997 - IX Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
María do Carmen Kruckemberg. Escritora e poeta.
Poeta pertenecente a xeración
do cincoenta, que dende os catorce anos vennos deleitando coa súa
obra poética e colaboracións habituais na prensa.
Ademáis da súa obra literaria, tívose en conta
o feito de que nunca foi suficentemente valorada e recoñecida
pola sociedade intelectual galega masculina. Tamén valorouse
a súa loita incansable por acadar a independencia e libertade
persoal, nunha época na que calquera actitude que salise
das normas establecidas e de obriga para mulleres, supoñía
a censura e o enfrontamento coa sociedade. Todo un referente das
mulleres libres. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Multinacional
francesa de grandes almacéns Alcampo, S.A.
Pola distribución dun denso
folleto publicitario, con ocasión das festas de Nadal e Reis,
dirixido ás nenas e nenos, con empecinamento na perpetuación
dos roles femininos e masculinos, tanto na forma como no contido.
O catálogo publicitario ofrecía co título "Para
las niñas" e en cor rosa, xoguetes para ser mamás,
productos de beleza, etc. inculcándoselles así o mantemento
de actitudes dóciles, pasivas e obedentes. Co título
"Para los niños" e en cor azul, ofrecía
monecos monstruo, guerreiros, artiluxios bélicos... perpetuándoos
coma protagonistas activos, dominantes, violentos e sempre triunfadores. |
|
|
|
|
|
| Ano
1998 - X Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
Marina Mayoral. Profesora da Universidade Complutense de Madrid
e escritora.
Fundamentalmente tívose en
conta non só a súa obra literaria ou o seu labor periodístico,
por outra banda abundante, senón a súa preocupación
pola literatura de mulleres. Dende a realización da súa
tese de doutoramento sobre a obra de Rosalía de Castro, Marina
Mayoral dirixiu a súa investigación cara o mundo feminino,
estudiando fundamentalmente obras de autoría feminina e rescatando
a obra de mulleres, senón esquecidas, si minusvaloradas no
mundo literario dos homes. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Dn.
Jaime Iglesias Fernández. Xefe da Policía Autonómica
de Santiago.
Pola discriminación e desprecio
exercida contra a axente de policía María José
Pérez Pardo. Esta, despois de quedar embarazada, aportou
un informe médico que aconsellaba apartala das labores de
seguridade que tiña encomendadas e só conseguiu ser
trasladada ó arquivo unha semana antes de coller a baixa.
Ademáis, a partir da investigación que Alecrín
fixo, chegouse o convencemento de que outras mulleres nesa mesma
Policía Autonómica viviran situacións similares
e que por medo a incompresións ou represalias non denunciaran. |
|
|
|
|
|
| Ano
1999 - XI Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
Aurita González González. Presidenta da Asociación
de mulleres Dorna de Vigo.
Galardoada como "Viguesa distinguida"
polo Concello de Vigo, esta muller representa o traballo do movimento
de mulleres en Vigo. Tívose en conta o seu compromiso solidario
dende fai máis de vinte anos con tódolos movementos
sociais da cidade, xa que colabora coa Asociación Madres
en Acción, coa Plataforma en Defensa da Sanidade Pública,
e coa Asociación Meniños. Tamén participa co
Colectivo El Imán en campañas de axuda ós enfermos
de SIDA, forma parte do Consello Municipal da Muller e da Plataforma
de Nais contra a droga. Destaca tamén a súa loita
por conseguir, dende o ano 1977, que as mulleres do seu barrio de
Coia poideran desenvolver a súa vida fora do mundo doméstico. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Dn.
Armindo Iglesias. Cura Párroco da Parroquia de Vedra e Lestedo
(A Coruña) .
Por utilizar a súa influencia
como crego para manter e perpetuar a situación de sumisión
das mulleres que sofren malos tratos, convencendoas para que non
denuncien ou retiren as denuncias presentadas contra os seus agresores
e por posicionarse ó lado dos maltratadores.
Don Armindo Iglesias representa a realidade dunha Igrexa "oficial"
preocupada por manter e perpetuar a sumisión da muller a
tódolos niveis, sexa sexual, procreativo, afectivo ou laboral. |
|
|
|
|
|
| Ano
2000 - XII Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
Carmen Sarmiento. Periodista
Polo seu compromiso feminista coa
denuncia e divulgación a través dos medios de comunicación
da marxinación na que viven sometidas as mulleres, porque
ningunha outra muller do estado chegou a tantos millóns de
persoas para contar historias de mulleres, historias de escravitude
e resistencia femeninas, de agresións, mutilacións
e violacións ó corpo e aos dereitos das mulleres;
pero tamén nos fala do seu heroísmo cotián,
de actos cos que as mulleres rompen co victimismo e se opoñen
ó poder patriarcal. Pola súa entereza e tesón
na denuncia, no acto solidario e comprometido de non mirar para
outro lado, pola dignidade e fondo sentir ético co que sempre
se situou do lado dos colectivos máis desfavorecidos. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Tribunal
Superior de Xustiza de Cataluña
E como representante do mesmo ao seu
Presidente Dn. Guillén Vidal Andreu, porque o desprecio ás
mulleres víctimas de violencia se manifesta nas resolucións
que dictan, buscando xustificacións insultantes para rebaixar
a pena ós agresores de mulleres. Este Tribunal non viu ensañamento
-e rebaixou a pena ós agresores- por exemplo, cando un home
asestou 70 puñaladas a unha muller (esta sentencia foi anulada
polo Tribunal Supremo) ; ou cando outro pateou, estrangulou e descuartizou
a unha muller. |
|
|
|
|
|
| Ano
2001- XIII Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dn.
José Bono Martínez. Presidente de Castilla - La Mancha
Polo claro e
rotundo posicionamento ó lado das mulleres maltratadas, ó adoptar
a decisión de reproducir e publicar as sentencias xudiciais recaídas
sobre agresores. Esta decisión levou á sociedade española a un debate
necesario -por eludido- sobre este terrorismo real e cotián co que
conviven milleiros de mulleres e que supón unha flagrante violación
dos dereitos humanos. José Bono, representa un exemplo de como dende
o poder político, os homes e mulleres que o detentan poden adoptar
medidas xustas, legais e necesarias, lexislando para que esta lacra
social sexa eliminada.
|
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Dn.
José Gea Escolano. Bispo da diócese galega Mondoñedo - Ferrol
Pola súa permanente belixerancia en
contra dos dereitos fundamentais das mulleres. Exercicio en ningún
caso frívolo, senón cargado de intención, exposta dende os púlpitos
e dirixida a unha poboación confiada en que os valores que lle ofrece
a relixión e a igrexa constitúen por si valores e exemplos positivos
que deben ser reproducidos. Sirvan como exemplo da súa belixerancia
os seguintes posicionamentos:
- Acerca da violación de relixosas e monxas por relixosos, monseñor
Gea Escolano recomenda resignación ás violadas e comprensión para
os delinquintes, así como lavar o problema dentro da igrexa e ó
marxe das leis civis.
- Acerca da autorización da pílula do día despois, manipula os seus
efectos tratándoa como abortiva e mostra a súa preocupación pola
libertade que as mulleres poidan ter para decidir por si mesmas.
- En relación ó aborto, Monseñor Gea Escolano propón crear un partido
político católico e antiabortista, para que cos seus votos poidan
conquerir maiorías.
- Acerca da homoxesualidade, considera que as/os homosexuais non
deben ser obxecto de actitudes discriminatorias, pero outra cousa
é permitir que "se unan" ou adquiran os mesmos dereitos
que as parellas bisexuais, pois considera que padecen "un defecto
natural", "unha desviación humana que debe correxirse".
|
|
|
|
|
|
| Ano
2002 - XIV Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
Emma Bonino. Deputada Europea polo partido Radical Transnacional,
de Italia
Pola actitude clara, firme e exemplarizante
que, aproveitando o espacio que lle proporciona a súa posición política
como parlamentaria europea, en todo momento se sitúa ao frente da
xusta loita polos dereitos das mulleres máis desfavorecidas do mundo.
No año 1996 foi a primeira deputada en denunciar as accións do réxime
talibán contra as mulleres, cando a Comisión Europea consideraba
a aberración afgana coma un mal menor. Púxose ao frente da campaña
internacional "Unha flor
para as mulleres de Kabul" (8 de marzo de 1998) facendo
un chamamento á comunidade internacional en demanda de apoio para
as mulleres afganas.
Activista contra a pena capital presentou
en España a campaña: "Detén
a pena de morte a través de Internet" (ano 2002). Ao frente
da loita contra a mutilación xenital feminina, a instancias dela
celebrouse a campaña: "Día
Internacional contra as Mutilación Xenitais Femininas"
(ano 2000). Foi unha das primeiras dirixentes políticas europeas
que defendeu e exerceu o dereito das mulleres ao aborto (ano 1971).
Cofundadora da "Asociación Alimentación e Desarme Internacional".
Foi líder do foro "Os pobres non se alimentan de teorías"… ducias e ducias de
campañas, de acción, de compromisos, de batallas; Enma Bonino representa
a nova loita global polos dereitos humanos, e fundamentalmente,
polos dereitos das mulleres en todo o mundo. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Asociación Nacional de
Empresarios de Locales de Alterne "ANELA"
E como representante
do mesmo, no seu presidente D. Pablo Mayo. Por representar na súa
esencia e obxectivos un dos máis claros exponentes da negación dos
dereitos humanos e da violencia contra as mulleres e nenas: a prostitución.
Esta agrupación
- legalmente constituída diante dos organismos competentes do Estado
baixo a denominación de asociación empresarial - desenrola un negocio
de promoción da prostitución a nivel estatal, constituíndo a fórmula
máis cínica de esclavización das mulleres, enmascarando a maior
rede de proxenetas e traficantes de España e presentándose diante
da opinión pública, dos medios de comunicación
e dalgúns representantes de institucións como a "nova
xeración de empresarios". Esta rede de explotación de mulleres
funciona como unha perfecta organización mafiosa que move millóns
de euros, e que multiplica día a día a súa oferta, presentando un
"producto de calidade", e outorgando aos seus asociados
a "placa-sello
de calidad Anela", como un compromiso de “calidade e seriedade”
cos clientes-prostituidores. |
|
|
|
|
|
| Ano
2003 - XV Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
Dna.
Cristina del Valle. Cantante
Pola súa firme
defensa dos dereitos das humanas e o seu firme compromiso coa denuncia
dos malos tratos ás mulleres, adicándolle unha parte importante
do seu tempo. Tívose en conta o seu persoal compromiso e empeño
en crear a Plataforma de Mulleres Artistas contra a Violencia de
Xénero que conta na actualidade con perto de 200 artistas, conquerindo
que as súas voces se escoiten máis forte e teñan eco nos medios
de comunicación.
No ano 1978 e
ata 1990 colabora con diferentes organizacións e grupos de Dereitos
Humanos.
En 1990 forma o dúo musical "Amistades
peligrosas". No ano 2000 crea a Plataforma de Artistas contra
a violencia de xénero, coa intención de que como mulleres populares
e coñecidas sirvan como altofalante e denuncia dos malos tratos
ás mulleres. No ano 2002, compareceu en diferentes ocasións no Senado
na Comisión mixta contra a violencia como integrante da Plataforma
de Artistas contra
a Violencia de Xénero. Foi
codirectora do programa de radio en Onda Cero “Palabras de
Mujer”. Ó longo de estos anos, mantén unha constante actividade
compartindo as súas experiencias e impartindo conferencias e encontros
contra a violencia de xénero. En xaneiro deste ano viaxou a Tinduf
con máis de 100 persoas entre escritoras, cantantes e actrices,
percorrendo cos medios de comunicación os campamentos de refuxiadas/os,
realizando encontros
e concertos. En febreiro partiu para Bagdag para decir non á guerra,
e entre as súas actividades en ese país destacan a celebración de
un concerto pola Paz entre artistas iraquíes e españolas e o encontro
coa Federación de Mulleres Iraquíes. Polo seu traballo en prol dos
dereitos das mulleres e a súa loita contra a violencia de xénero
fóronlle concedidos diferentes premios cabendo destacar: premio
Meridiano, premio Madame Bóbary, premio Pura Tomás, premio Mujer
en Lila, premio Comadre de Oro, premio Clara Campoamor, premio Racimo,
premio Rosa Manzano etc. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Dona Miryam Tey.
Directora do "Instituto de la Mujer"
Polo seu empecinamento
en manterse ó frente desta respetabilísima Institución
(que ten como fin único loitar contra
as discriminacións nas que viven as mulleres), a sabendas
de que a súa continuidade supón o cuestionamento de tódalas actividades
que nun futuro esa institución promova. Mirian Tey, animou, apoiou
e promoveu a publicación do libro “Todas putas”, esquencéndose do
posto que ocupa e da institución que representa dándolle prioridade
os seus intereses económicos a través da
Editorial da que é socia. A Directora do “Instituto de la
Mujer”, obviou a petición das organizacións
feministas de España e Europa que piden a súa dimisión ó
frente dunha institución
que tanto nos costou conquerir a todas as mulleres. |
|
|
|
|
|
| Ano
2004 - XVI Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
|
D.
Miguel A. Lorente Acosta. Médico forense e director do Instituto
de Medicina Legal de Granada.
Pola súa dedicación
dende fai anos ó estudio da violencia de xénero.
Participou como
experto en diferentes Comisións sobre violencia de xénero e prostitución
no Congreso e no Senado. Levou a cabo, entre outros, traballos como:
Síndrome de la Agresión a la Mujer; Agresión a la Mujer: maltrato,
violación y acoso, e publicou libros como: Mi marido
me pega lo normal; El rompecabezas. Na designación de Miguel
Lorente Acosta tívose en conta o feito de ter sido pionero no estudio
da agresión á muller e ter asumido o compromiso firme de mostrarnos
e denunciar a brutal normalización da violencia contra as mulleres
a partir dos seus indispensables traballos. |
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Conferencia Episcopal
Española
Na persoa do seu Presidente o Cardenal
Antonio Mª. Rouco Varela polas graves declaracións e enconado
posicionamento ideolóxico dos bispos ó longo dos diferentes documentos
desta Asamblea Plenaria, afirmando que a violencia contra as mulleres,
os abusos sexuais ou a homosexualidade son fruto da revolución sexual.
Nesta designación tívose en conta que ainda falta o día que a igrexa
española se posicione de xeito claro e directo condenando a violencia
contra as mulleres, os abusos sexuais, a prostitución, o tráfico
infantil. Asimesmo que ó longo dos séculos a súa estructura de organización
xerárquica masculina segue a manter as desigualdades entre homes
e mulleres a favor do patriarcado, favorecendo e contribuíndo dende
os seus documentos, declaracións, púlpitos e confesionarios ós pilares
da violencia contra as mulleres e nenas, exculpando ós que a exercen.
En relación ás manifestacións que fai dos abusos sexuais e da homosexualidade
aconsellámoslle mire dentro da súa casa antes de facer ningún tipo
de recomendación. |
|
|
|
|
|
| Ano
2005 - XVII Edición |
|
|
|
|
|
|
ALECRÍN |
|
Asociación "Nuestras Hijas de Regreso a Casa", personalizada na súa fundadora a
profesora Marisela
Ortiz Rivera
Polo seu labor e compromiso non eximido
de perigos para a súa propia vida, denunciando o femicidio de Ciudad
Juarez (México)
MARISELA ORTIZ a partires
do asasiñato da súa alumna Lilia Alejandra García Andrade, iniciciou
un camiño de accións presentando infindas denuncias, todas elas
sen resposta. Co apoio de Norma Andrade, nai da súa alumna, e de
outras familias en idénticas circunstancias, crea no ano 2001 a
asociación NUESTRAS
HIJAS DE REGRESO A CASA, unha organización enfocada a denunciar
en México e en todo o mundo o femicidio de Ciudad Juárez e a complicidade
das autoridades, dispostas a silenciar os feitos tratándoos como
violencia común e sen recoñecerse unha violencia específica de xénero,
donde nos derradeiros once anos teñen sido secuestradas e asasiñadas
perto de 400 mulleres, moitas delas logo de telas mantido en cautividade
e submetidas a todo tipo de violencia sexual antes de matalas e
abandonar os seus cadáveres. Outras moitas -fálase dunha cifra arredor
das 600- están desaparecidas. De todos estes asasiñatos, nin un
só foi aclarado.
Marisela Ortiz conqueriu dende a plataforma NUESTRAS HIJAS
DE REGRESO A CASA que os centos de familias afectadas pola desaparición
e asasiñato das súas fillas se uniran na búsquda e denuncia, así
como no logro da visualización internacional do femicidio de Ciudad
Juárez, esixindo ao Goberno mexicano o esclarecemento dos crimes.
A presión exercida diante do Goberno mexicano abrigounos a accións
cara a resolver as mortes, momeando unha “Fiscal
Especial para a atención de delitos relacionados con homicidios
de mulleres” e unha “Comisión
para previr e erradicar a violencia contra as mulleres de Ciudad
Juárez”.
|
|
|
|
|
|
|
|
ALACRÁN |
|
|
Goberno Municipal
do Concello de Porqueira (Ourense)
Pola complicidade expresada co proxenetismo e a promoción da prostitución
ao procurar activamente dos “clubs de alterne” da zona a colaboración
económica e o patrocinio das actividades cultuarais do concello.
Na
designación tívose en conta o feito de que que unha Administración
Pública se sitúe ao frente do lavado de cara do proxenetismo e do
máis turbio que este representa, esquencendo a situación de milleiros
de mulleres pobres e traficadas, abocadas e obrigadas á prostitución,
da que se benefician estos benefactores. O goberno municipal de
Porquería está a lexitimar as relacións de subordinación entre homes
e mulleres e coa súa colaboración trivializa o rapto, o engano e
a trata de mulleres e nenas en situación de pobreza que son quenes
suministran o mercado prostitucional. O goberno municipal de Porquería
é coñecedor de que os seus colaboradores financieiros teñen procedementos
xudiciais pendentes por denuncias de mulleres que pudieron ser rescatadas
do seu cautiverio e que actualmente están protexidas. O goberno
municipal de Porquería -facendo desprecio dos dereitos humanos,
esquencendose das mulleres
traficadas e pobres que se ven abocadas e obrigadas á prostitución,
desentendendose da lei e de procedementos xudiciais pendentes de
resolución e facendo desprecio mesmo da cultura- busca a colaboración
do proxenetismo cotidianizando e normalizando a prostitución como
un feito aceitable e ata unha vía de saída social e económica para
as mulleres e xoves |
|
|